توهم

آنجا گوشه خیالم نشسته بود و میخندید و گریه میکرد.
عجب توهم وحشت ناکی...
عجب بغض عجیبی!
مردی با لباس های های چرک.
مردی با لب های تیره.
مردی ژولیده حال.
چه انتظارات پوچی از این خیال...
چه خیال تاری در انتظار.
توهم آزاد بودنش،
توهم زنده بودنش،
توهم زندگی کردنش،
خیالم را خورده...
تک تک سلول هایم را آزار میده.
شدیدا به این افکار اعتیاد پیداکرده ام،
شدیدا به این خیال پوچ باور پیدا کرده ام.
ا.م

دل نوشته...